တကယ္ဆို ကၽြန္မ မေကာင္းခဲ့ပါဘူး

တခ်ိန္တုန္းက ၾကမ္းခဲ့ရမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ မုန္တိုင္း“နာဂစ္”

ဘတ္စ္ကားႀကီးက ေဒးဒရဲ အသြားလမ္းမေပၚမွာ အေျပးအလႊားေမာင္းႏွင္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘတ္စ္ကားႏွစ္စီးနဲ႔ ခရီးတစ္ခုကို အတူထြက္လာခဲ့ၾကပါၿပီ၊ အေပ်ာ္ခရီးတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ၊ အားလံုးက အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္ၾကတာ၊ အားလံုးက လမ္းတစ္ေလွ်ာက္အျပင္ဘက္ကို အလုအယက္ေငးရင္း .. ဓါတ္ပံုရိုက္သူရိုက္၊ မွတ္စုစာအုပ္ေလးေတြမွာေရးသူက ေရးလို႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတယ္။ သတင္းသမားေေတြက သတင္းယူေနၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အျပင္ဘက္ လမ္းေဘး၀ဲယာ အပ်က္အစီး အစုအပံုေတြကို စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဘတ္စ္ကားႀကီးက အလွဴပစၥည္းေတြလွဴဒါန္းမယ့္ ဦးတည္ရာရြာေလးတစ္ရြာဆီအေရွ႕ကို အေျပးႏွင္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မရဲ႕အေတြးေတြကေတာ့ နာဂစ္ဆိုင္ကလံုးမလာခင္ ရက္ပိုင္း၊ နာရီပိုင္း အခ်ိန္ေတြဆီ အေျပး ေနာက္ျပန္လွည့္ေနမိပါတယ္။

အျဖစ္အပ်က္ေတြက မယံုႏိုင္စရာ .... ၾကမ္းတမ္းလြန္းလိုက္တာ။

----------------------------------------

၂၀၀၈ ခုႏွစ္

“ျပင္းထန္တဲ့ဆိုင္ကလံုးတစ္ခုျမန္မာႏိုင္ငံကိုတိုက္ခိုက္ဖို႔လာေနတယ္ Severe Cyclonic  storm  Nagis in forecast  to strike Myanmar at about 18;00GMT on May”ဆိုတဲ့ စက္၀ိုင္းပံုလမ္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ ျဖဴျဖဴအ၀ိုင္းႀကီးေတြပါတဲ့ေျမပံုေတြ အဲဒီရက္ပိုင္းသတင္းေတြမွာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ သတင္းေတြကို စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့ ကၽြန္မက အလုပ္လုပ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ဆိုင္ကလံုးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သတင္းေတြလိုက္ရွာဖတ္ပါေတာ့တယ္။ မုန္တိုင္းႀကီးက ျမန္မာႏိုင္ငံဆီတည့္တည့္ႀကီးတဲ့၊ သတင္းေတြမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုတိုက္ခိုက္ဖို႔လို႔ပဲေရးေနၾကတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုဆိုတဲ့ စကားလံုးႀကီးက ကၽြန္မစိတ္ကို ေယာက္ယက္ခတ္ေစတယ္။ တစ္ခါမွ အဲဒီလို သတင္းမ်ဳိးမေတြ႔ဖူးခဲ့တာကိုး၊ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ထင့္ေနၿပီး အလြန္အမင္းစိတ္ပူေနခဲ့ပါတယ္။ ရုံးတြင္း forum မွာလည္း တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕က သတင္းေတြ ပံုေတြတင္လာၾကပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့  အမ်ားစုကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ၊ ဆိုင္ကလံုးဆိုတာ ၾကံဳေတြ႔ဖူးၾကတာမွ မဟုတ္တာ၊ မုန္တိုင္းမလာခင္သံုးေလးရက္ေလာက္ကတည္းက ေတြ႔တဲ့သတင္းမွန္သမွ် စုၿပီးအိမ္ကိုယူသြားကာ ကၽြန္မက ေမေမ့ကို ျပရပါတယ္။ ေမေမကလည္း သတင္းဆို အျမဲနားစြင့္ေနတတ္တဲ့သူေလ၊ တီဗီသတင္းေတြမွာေတာ့ အဲဒီရက္ေတြက အရိပ္အျမြက္ေတာင္ ေျပာၾကတာေတြမရွိခဲ့ဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ နာဂစ္ဆိုင္ကလံုးႀကီးတိုက္ခတ္မယ့္ ေသာၾကာေန႔ ေမလ ၂ ရက္ေန႔ ကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္၊ ရုံးက ပလာဇာရဲ႕အေပၚဆံုးထပ္မွာ၊ မနက္ပိုင္းကတည္းက ပလာဇာက ဆိုင္ခန္းေတြမွာေတာ့ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနၾကၿပီ၊ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ ဆိုင္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပိတ္သြားၾကတယ္။ ေန႔လည္၂နာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကေတာ့ ရုံးကျပန္လို႔ရၿပီလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေခ်ာေခ်ာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ဘတ္စ္ကားနဲ႔ပဲ ျပန္လာၾကတယ္။ အလံျပဘုရားလမ္းရုံးေရွ႕က ဘတ္စ္ကိုပတ္စီးရတယ္။ အဲဒီဘတ္စ္ကပဲ ဆူးေလေရွ႕ကေနျပန္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ေက်ာက္ေျမာင္းဘက္ကိုသြားတယ္။ အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ဆူးေလတစ္၀ိုက္မွာ မ်ားျပားလွတဲ့လူေတြ၊ သူတို႔ အားလံုးမုန္တိုင္းဆိုတာကို ဂရုမျပဳအားၾကဘူး၊ ပံုမွန္ေန႔တစ္ေန႔လိုပဲ အလုအယက္တိုးေ၀ွ႕သြားလာေနၾကတာပါပဲ၊ “လူေတြ အားလံုး ပံုမွန္သြားလာေနၾကတာပဲေနာ္၊ သူတို႔ မသိၾကဘူးလား၊ နက္ျဖန္ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘာေတြဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ေနမလဲမသိဘူး”  သူငယ္ခ်င္းေခ်ာေခ်ာကို ကၽြန္မျဖည္းျဖည္းေလးေလးႀကီး ေျပာမိတယ္။ ကၽြန္မက တစ္ခုခုဆို စိတ္ပူခဲပါတယ္။ သိပ္ စိတ္မပူတတ္ဘူးထင္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ စိတ္ထဲမွာေလးလံၿပီး ပူပင္ေနလိုက္တာ၊ အဲဒီတုန္းကျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ စိတ္ပူပန္မႈကို အခုထက္ထိတိုင္ မွတ္မိေနေသးရဲ႔။
(အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမက ၀ရံတာမွာ လည္တဆန္႔ဆန္႔နဲ႔ ေမွ်ာ္ေနရွာတယ္။ ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ ေစာေစာျပန္လာလို႔ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့၊ ေနာက္ခဏေနေတာ့ ကၽြန္မအစ္မလည္း ရုံးကျပန္လာၿပီ၊ ဒီလိုနဲ႔ ပဲ ညေနထိ မိုးေလးဖြဲဖြဲေလးရြာတာေလာက္ပဲ ညဦးပိုင္းအထိေတာ့ ေလခပ္ေသာေသာေလးတိုက္ေနတာေလာက္ပဲ၊ က်န္တာကေတာ့ ဘာမွမထူးျခားခဲ့ပါဘူး။ )

--------------------------------------------------

ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ စိတ္ပူပန္ခဲ့တယ္ပဲဆိုဆို.... တကယ္ဆို ကၽြန္မက disaster ေတြကို သိပ္စိတ္၀င္စားတတ္တယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ ငလ်င္၊ မုန္တိုင္း၊ မီးေတာင္ အဲဒီလို သတင္းေတြ သိခ်င္တယ္။ အဲဒီသဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ၾကရတဲ့လူ၊ သတၱ၀ါ၊ တိုက္တာအေဆာက္အဦး သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အားလံုးကို ကၽြန္မ စာနာသနားရေကာင္းမွန္းသိေပမဲ့ ကၽြန္မေျပာၿပီးပါပေကာလား၊ ကၽြန္မရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္က အဲဒီသတင္းေတြကို အျမဲသိခ်င္၊ ၾကည့္ခ်င္ေနခဲ့တာပါပဲ၊