အေတာင္အလက္စံုတဲ့ေန႔

အဲဒီတစ္ေန႔က အေမႊးေလးေတြမစံုမလင္ က်ဳိးတို႔က်ဲတဲ စုတ္ခၽြန္းခၽြန္း၊ ငွက္မဲေလးတစ္ေကာင္ အိမ္ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ နဲေရွာ ယူလာတာေပ့ါ။ အျပင္ကျပန္လာတဲ့နဲေရွာက စကၠဴပံုးေလးကို ရင္ဘတ္ဆီမွာ ေပြ႕ထားၿပီး အိမ္ခန္းထဲ၀င္လာတယ္။ သူ ဖြင့္ျပတယ္။ “ဒီမွာၾကည့္ပါဦးတဲ့” အိုး သနားစရာ ေခါင္းနဲ႔ လည္ပင္းတစ္၀ိုက္မွာ အေမႊးေလးေတြမရွိရွာဘူး။ ရင္ဘတ္ေနရာဆီမွာလည္း ေျပာင္သလင္းခါလို႔၊ ရင္ဘတ္ေလးက နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္၊ မ်က္လံုးေလးက ျပဴးျပဴးျပာျပာ။ သူ ဘာေတြမ်ား ထိတ္လန္႔ေနပါလိမ့္။ ကၽြန္မ က ဘာငွက္လည္း ေမးလိုက္ေတာ့ ခိုေလးေလတဲ့။ နဲေရွာကေျဖတယ္။ “အသိုက္ေပၚက ျပဳတ္က်ေနတာထင္ပါရဲ႕ကြာ၊ စၾကၤန္လူသြားလမ္းမွာ က်ေနတာ။ လူေတြကျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ားပါဘိနဲ႔။ အျမဲအလ်င္လိုေနၾကတဲ့လူေတြက ခိုေသးေသးတစ္ေကာင္ကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္အားဘူးကြဲ႕၊ ကိုယ္ေတာ့မေနႏိုင္လို႔ အနားက အသိဆီက ကတ္ပံုးတစ္ခုေတာင္းၿပီးထည့္လာတယ္ကြာ၊ မဟုတ္ရင္ သူေသသြားလိမ့္မယ္” တဲ့။

ကၽြန္မ သနားၾကင္နာစြာ ေခါင္းေလးကို တို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက အသံေသးေသးေလးနဲ႔ ေအာ္ၿပီး ေနာက္ကိုဆုတ္ေျပးတယ္။ ကတ္ပုံးေသးေသးေလးထဲမွာ ရသေလာက္ လွည့္ပတ္ေျပးေနေတာ့တာေပါ့။ “မေၾကာက္နဲ႔၊ မေၾကာက္နဲ႔ ငါ သာသာေလးတို႔ၾကည့္ရုံပါ” လို႕ ေျပာလည္း သူကေတာ့ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးေလးနဲ႔ ကၽြန္မကိုၾကည့္ရင္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနတာပါပဲ။