Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Thursday, February 05, 2015

လွဳိင္းေလႀကားက ကိုတံငါ

(ေမေမ့ရဲ႕ စာ)
အို.×. ငႀကင္း..ေတြ ဆန္.×× ငတန္ေတြ ×….ေသာင္ေရစီး ..မွာ..လ 
ကို တံငါ.×….ေလွယာဥ္ … စိး…..ပါလို႔.. ပိုက္ႀကီး×…ကို..ေရခ်လာ…
အို..နဒီတြင္း မွာလ  ႏွင္းေငြေဆာ္..ခ်မ္းလို႔ တုန္..မလုံေကြး××တယ္ ....ကိုယ္ေရးငယ္…ႀကံဳေပါ့ .  ေနာ္ ..
ေဒါင္ဒင္းငယ္ သံသာသာ ႏွင့္..တံငါ ..ေလွေလာင္း..ဆင္း…
ေရႊငါးႀကင္းငယ္တို႔ …ပိုက္တြင္း မွာ  သူတို႔ ခုန္××-… 
(ယမုန္နာပတ္ပ်ိဳး)

တုန္လီဆက္ပ္ ေရအိုင္ႀကီးဟာ အာရွမွာ အႀကီးဆုံးျဖစ္ပါတယ္။သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ေရ အၿမဲစီး၀င္ေနတာမို႔ လူ သံုးသန္းေက်ာ္  အတြက္ ျပည့္ျပည့္၀၀ မွီခိုအားထားရတဲ့ ေရအိုင္ႀကီးပါ။ငါးပုဇြန္စတဲ့ ေရထြက္ပစၥည္းေပါႀကြယ္၀တာေႀကာင့္ စားနပ္ရိကၡာအတြက္လဲ ပူပင္စရာမလိုဘဲ ဖူလုံေနတယ္။
လို႔ ကေမ ၻာဒီးယား တံငါသည္ကေလး ဗြန္ဗုသ္  က ဆိုပါတယ္။


တုန္လီဆက္ပ္ေရအိုင္ႀကီးမွာ ဟို ေရွးေရွးအခါကတည္းက ေက်းငွက္ သာရကာေတြ ေပ်ာ္ၿမဴး တြန္က်ဴးေနႀကတာမို႔ သိပ္ကိုသာယာလွပါတယ္။ ဇန္န၀ါရီ လဆိုရင္ မိုးလင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ က်ီးေတြက ျဖိဳးျဖိဳးျဖတ္ျဖတ္  အိပ္တန္းထလာၿပီး  လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား ဆူဆူညံညံ ေအာ္ျမည္ႀကေတာ့တယ္။ 

သူတို႔ေအာ္ပီဆိုေတာ့ ကဲမ္ပြန္ခါလိန္ရြာကေလးဟာ ပ်ားေတြလို တစီစီ တ၀ီ၀ီ  သက္၀င္လွဳပ္ရွုားလာရေတာ့တာဘဲ။ေနအရုဏ္ျပဴထြက္ကာစ နံနက္ခင္းကေလးကို တံငါေလွေတြရဲ့အင္ဂ်င္စက္သံက    ထိုးေဖါက္ ျပစ္လိုက္တတ္တယ္။  ငါးညွီနံ႔  ဒီဇယ္ဆီေညွာ္နံ႔ ေတြကလည္း ေလနဲ႔ ေရနဲ႔ ေရာေႏွာ ပါရွိလာၿပီး ၀န္းက်င္ တ၀ိုက္ ပ်ံ႔ႏွံ႔၀င္ေရာက္သြားတာေပါ့။ ဗြန္ဗုသ္က ဆင္းရဲေတာ့ သူ႔ေလွကို ထိုး၀ါးနဲ႔ ေလွာ္ခတ္ရတာပါ။

တံငါသည္ေတြ ညည ကမ္းေျခကို ျပန္ေရာက္လာရင္  ဖမ္းယူ ရရွိထားတဲ့ ငါးေတြ ပုဇြန္ေတြကို ေရခဲနဲ႔ေရာၿပီး အိပ္ေတြထဲ ျပြတ္သိပ္ထိုးထည့္ဖို႔ သူတို႔ရဲ႔ ဇနီးေတြ သားသမီးေတြက အသင့္ ေစာင့္ႀကိဳေနႀကတာပါ။
ၿပီးရင္ အိပ္ေတြကို ကားေပၚတင္ ထိုင္း-ကေမၻာဒီးယားနယ္စပ္ကို အေရာက္ ေမာင္းႏွင္္ ေရာင္းခ်ႀကရတယ္။ကားခကိုေတာ့ တံငါသည္က ေပးေခ်ႀကရတာေပါ့။

“ေသရင္လဲ ေလွေပၚမွာ ေနရင္လဲ ေလွေပၚမွာေပါ့ဗ်ာ .. ဒီေရကန္ႀကီးမရွိရင္ စားစရာမရွိဘူး။ပိုက္ဆံလဲမရွိဘူးေပါ့။လုံး၀ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒီေရကန္ကိုဘဲ အားကိုးေနရတာပါ ။”

လို႔ ဗြန္ က  ငါးဖမ္း ေလွာင့္ခ်ိဳင့္ အက်ိဳးအပဲ့ေလးေတြြ ဖါေထး ျပဳျပင္ရင္း မဲ့ၿပံဳးကေလးနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ၿပီးေတာ့ သူေနတဲ့ ကုလားမေျခေထာက္လို ေျခတံရွည္ရွည္   ဒယီးဒယိုင္နဲ႔ သူ႔အိမ္ကို လက္ည်ိးးညႊနျ္ပျပီး ေျပာေနတယ္ ။ လွိဳင္းပုတ္ခတ္မွဳေႀကာင့္လဲ ႏံုႏံုနဲ႔နဲ႔ ရွိလြန္းလွတဲ႔ သူ႔အိမ္ကေလး က ဟိုဘက္ဒီဘက္ယိမ္းႏြဲ႔ေနတယ္။ သိမ့္သိမ့္တုန္ ၿပိဳလုမတတ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ 

“ဒါေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနရာသစ္ထူေထာင္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး “တဲ့။

ဟုတ္လဲဟုတ္ပါတယ္။ အေနဆင္းရဲေပမဲ့ အနည္းဆုံး လူသုံးသန္းေက်ာ္ ကို တုန္လီဆက္ပ္ ေရကန္ႀကီးက အဓိက ပ့ံပိုးေနတာပါ။ ၇၅ရာခိုင္ႏွဳံး မွ်ေသာ ငါးပုဇြန္ေတြကို တုန္လီဆက္ပ္က ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ီေပးေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ကမၻာေပၚမွာ ငါးအထြက္ႏွဳံး အမ်ားဆုံးလို႔ ေက်ာ္ႀကားေနတာပါ။

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဇြန္လကေန စက္တဘၤာ မိုးတြင္းတေလွ်ာက္လုံး အားေကာင္းေမာင္းသန္စီး၀င္လာတဲ့ ျမစ္ေရက ျပန္လည္ျဖည့္ဆီးေပးေနတဲ့အတြက္ ေရေလ်ာ့ပါးသြားတာမ်ိဳး မေတြ႔ရပါဘူး။ တုန္လီဆက္ပ္ေရကန္က   ထုတ္ယူသုံးစြဲသမွ် ေရပမာဏကို တုန္လီဆက္ပ္ဟာ အေလ်ာ္အစား ျပန္လည္ ရရွိေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ျမစ္ေရကေပါင္းကူးဆက္သြယ္ ျဖန့္ျဖဴးေပးေနတာျဖစ္တယ္။

ဒါ့ေႀကာင့္ ေရအိုင္ရဲ႔ မ်က္ႏွာျပင္ ဟာ တျဖည္းျဖည္း 25,00km2 ကေန 16,000 km2 အထိ က်ယ္ျပန္႔လာေနတာပါ။ဒီလိုေရေႀကာင္းေျပာင္းလဲမွဳေႀကာင့္လဲ ငါးပုဇြန္ထြက္ရွိမွဳ က ပိုမို တိုးျမွင့္လာႏိုင္ပါတယ္။

ေရကန္ႀကီးရဲ့ ၀န္းက်င္တ၀ိုက္ မွီတင္းခိုလွဳံ အေျခခ်ေနထိုင္ႀကတဲ့ လူမွဳ အသိုက္အ၀န္းဟာလဲ က်ယ္ျပန့္သည္ထက္က်ယ္ျပန္႔လာေနတယ္။ သို႔ က်ယ္ျပန္႔လာသည္ႏွင့္အမွ် ေရအိုင္ႀကီးကို အမွီၿပဳၿပီး စီးပြားေရး အျမင္ က်ယ္ျပန့္လာကာ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မွဳ  လမ္းပန္းဆက္ႏြယ္ သြားလာမွဳ စသည္ နက္နက္ရွဳိင္းရွုိင္း တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာရစၿမဲမဟုတ္လား။

“ဒါေပမဲ့ မိုးတြင္းက်ရင္ေျမျပင္ကေန  ရွစ္မီတာအထိေရက တက္လာတတ္တာပါ။မိုးတႀကိမ္ရြာရင္ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္သလဲ ဆိုတာ မေျပာခ်င္ဘူး။ ဒီႏွစ္ထဲ ဆိုးခ်က္က အိမ္ထဲအထိေရ၀င္လာတယ္။ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ ေနရာကို ရွာမျမင္ဘူး”လို႔  ဗြန္က ေျပာတယ္။

“၂၀၀၀ ခုႏွစ္ကမ်ားဗ်ာ ..ေလႀကီးမိုးႀကီးက် ဖ်က္ဆီးတာေႀကာင့္ လူေနအိမ္ေျခ အမ်ားအျပားပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ေရအတက္ႀကမ္းလြန္းလို႔ သြားေရးလာေရး ခက္ခဲတယ္။ ငါးမရွာႏိုင္ဘူး။ ငါးမေရာင္းရဘူး ။ကြ်န္ေတာ္တို႔ပိုက္ဆံမရဘူး  စားစရာ မရွိဘူး “ တဲ့။
၁၉၇၅ခုႏွစ္တံုးက ဗြန္ က အသက္၁၃ႏွစ္ ေလာက္ဘဲ ရွိေသးတာပါ။ တဲ့။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ဗြန္က ေျပာျပေနတယ္။
“ဒီတုံးက ပိုေပါ့တို႔ ေခတ္ေကာင္းတုံးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ရာဘာအလုပ္သမား၀င္လုပ္ရတယ္။ ဘ၀ဟာ  
ႀကမ္းလြန္းလွတယ္။ အစာေ၇စာက ေခါင္းပါးလြန္းတယ္။ဆံျပဳတ္ႀကဲႀကဲပဲ ေသာက္ေနရတယ္။ ေနာက္ ဗိုက္ျပည့္ေအာင္ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ခိုးစားရတယ္။ တဲ့။ေနာက္ ဗီယက္နာမ္ေတြ ၀င္လာတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထြက္ေျပးႀကတယ္။အသက္ႀကီးႀကီး မိန္းမႀကီးတေယာက္က လြတ္ရာကြ်တ္ရာ ဦးေဆာင္ေခၚသြားတယ္။ ၁၉၇၀ခုႏွစ္မွာကမၻာဒီးယား ျပည့္သူ သမတႏိုင္ငံျဖစ္လာတယ္။လူလြတ္ေတြ စစ္မွဳ မထမ္းမေနရ ဆင့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က စစ္ကို ေရွာင္ခ်င္တာေႀကာင့္ မိန္းခေလးတေယာက္ကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ကြ်န္ေတာ့္အေဖနဲ႔ဇာတိေျမမွာ ျပန္ဆုံႀကတယ္. ခေလးသုံးေယာက္ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းလုပ္ေတာ့ ဇနီးန႔ဲ့ သားသမီးေတြက သူတို႔ ႏိုင္သေရြ႔ ၀င္ကူႀကတယ္ဗ်။တရား၀င္ ငါးဖမ္းခြင့္လဲ ေတာင္းႀကရတယ္။
အႏၱရယ္ေတာ့ အမ်ားသားဗ်ာ။ မိုးကလဲရြာမယ္ ေလျပင္းလဲက်မယ္ဆိုရင္ ေလွကေတာ့ ဂြ်မ္းထိုးေမွာက္ခုံဘဲဗ်ိဳ႔။လွ်ပ္စီးေတြကလဲ သိပ္ေႀကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ မႀကာခဏ တံငါသည္ေတြ ေသႀကရတယ္။”တဲ့။
ဗြန္ က လမ္းကိုျဖတ္ၿပီး လက္နဲ႔ ညႊန္ျပရင္း “အဲဒီအိမ္ကေပါ့။ မိုးႀကိဳးျပစ္ခံရလို႔ ေသသြားတယ္။  မိုးႀကိဳးျပစ္လို ့ေသတာလဲ ခဏခဏဗ်။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ့္ဘာသာတရားအလိုက္ တခ်ိဳ႕က  ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေကာင္းကင္နတ္ကို ပူေဇာ္ပသတယ္။ငါးမ်ားမ်ားရေအာင္ အႏၱရယ္ကင္းေအာင္ ဆုေတာင္းႀကရတာေပါ့ “လို႔ သူက အားသြန္ခြန္စိုက္ ရွင္းျပတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငါးဖမ္းမထြက္မွီ  နတ္ဘုရားအိမ္ေတာ္မွာ ၀က္ေခါင္း သို႔ မဟုတ္ သစ္သီး ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ဆက္သၿပီး  ဆုေတာင္းႀကရတယ္ “လို႔ လဲ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ 
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငါးဖမ္းထြက္ရာမွာ ငါးမ်ားမ်ားေပးကမ္းပါလို႔ ၀ိညာဥ္ေတြဆီမွာ ေတာင္းခံႀကရတယ္”။ တဲ့။

ဗြန္တို႔ မိသားစုဟာ မနက္၅နာရီကစလို႔ ငါးဖမ္းေလွာင္ခ်ိဳင့္္  အခု တေထာင္ေလာက္  ေရအိုင္ထဲမွာ ခ်ထားပါတယ္။တခါတရံ အကုန္မရဘဲဗလာျဖစ္တာက ျဖစ္ေပါ့။ပ်မ္းမွ်  ညစဥ္ညတိုင္း လိုလို ၂၀ကီလိုဂရမ္ေလာက္ ရရွိပါသတဲ့။ငါးဖမ္းေလွ ဆိုက္ကပ္လာရင္ ပြဲစားေတြက ၀ိုင္းအံုၿပီး သူ့ထက္ငါ လုယက္၀ယ္ယူႀကပါသတဲ့။သူပင္ပန္းႀကီးစြာ အသက္စြန္႔ ရလာတဲ့ငါးကို ပြဲစားကတဆင့္ ေရာင္းရတာပါ။

ဘ၀ဆိုတာ ေငြေႀကးဥစၥာကို ေခၚဆိုျခင္းလို႔ သူေကာင္းေကာင္းနားလည္သြားၿပီ။ ဥစၥာရွာဖို႔ ပညာဟာ အဓိက ဆိုတာလဲ သူေကာင္းေကာင္း သိရွိသြားတာပါ။ 

သူက  နက္နက္ရွုိင္းရွဳိင္းစဥ္းစားၿပီး သားႀကီးကို ပညာသင္ဖို႔ ကေမ ၻာဒီးယားၿမိဳ႔ေတာ္ ဖႏြမ္းပင္ကို ေစလႊတ္လိုက္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ ့ဗြန္ကေျပာပါတယ္။ 

ကြ်န္ေတာ္က ဘ၀ကို ရိုးရိုးစင္းစင္းဘဲ ထူေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ ေငြပိုေငြလွ်ံေတြ မ်ားမ်ားမလိုခ်င္ဘူး။ေပ်ာ္ရႊင္ႏွစ္သိမ့္မွဳ အေတာ္အတန္ရွိရင္  ေက်နပ္ပါၿပီ။ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡခံေနရအံုးမလဲ။
ဘ၀ဆိုတာ ဒါဘဲ လို႔ နားလည္ထားရင္ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ႀကမယ္ထင္ပါတယ္တဲ့။
ကေမၻာဒီးယား တံငါသည္ကေလး ဗြန္ဗုသ္က ေျပာလိုက္ပါတယ္။

Florist
Reader's Digst, July 2012, Lake of Life

No comments: