၁။ ေရႊေရာင္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဖြင့္ရတဲ့ကမၻာ

ဖိုးပလံ ဒီေန႔ အိပ္ရာႏိုးလာကတည္းက ဘာကိုေပ်ာ္မွန္းမသိ၊ စိတ္ထဲမွာ မြစိမြစိနဲ႔ ျမဴးေနပါတယ္။ ညကအိပ္မက္ထဲမွာ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္း ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ဖိုးပလံလက္မွာ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကုိင္ထားတယ္တဲ့၊ အဲဒီေရႊေရာင္ေသာ့ကို ဘယ္မွာဖြင့္ရမွန္းေတာ့မသိဘူး၊ လွလိုက္တဲ့ေသာ့ေလးပဲ၊ ဖိုးပလံရဲ႕ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ျပန္စာေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီေသာ့ေလးကို မ်က္စိထဲက မထြက္ဘူး၊ မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ကတည္းက ေရႊေရာင္၀င္းေျပာင္ေျပာင္ေတြပဲ ျမင္ေနမိေတာ့တယ္။ ျပတင္းေပါက္က ခုန္၀င္လာတဲ့ေနေရာင္ေႏြးေႏြးက ေရႊေရာင္တလက္လက္ထေနတယ္။ ျပတင္းကေနျမင္ေနရတဲ့ မာကလာပင္က သစ္ရြက္စိမ္းေတြေတာင္ ေရႊေရာင္ေတြျဖာေနၾကတယ္။ ဖိုးပလံရဲ႕ သံပတ္နာရီေလးက “ဖိုးပလံ ထေတာ့၊ ဖိုးပလံထေတာ့” လို႔ ႏႈိးေနၿပီ၊ မနက္ ၇နာရီ တိတိ၊ ဒီအျပာေရာင္နာရီေလးက ေဘာလံုးေလးတစ္လံုးလိုပဲ၊ လံုးလံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလး၊ ဖိုးပလံ ၉ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔တုန္းက ေမေမ ေမထားရီ က ဒီနာရီေလး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာပါ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အသံေတြ အသံဖမ္းထားၿပီး ႏိႈးစက္သံအတြက္ ျပန္ၿပီးသံုးလို႔ရတယ္၊ ေမေမက သူကိုယ္တိုင္ပဲ “ဖိုးပလံထေတာ့ ဖိုးပလံထေတာ့” လို႔ အသံသြင္းၿပီး၊ ေမေမ့အသံကို ငွက္သံအသံစာစာေလးစတိုင္ ေျပာင္းပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈိးစက္အသံမွာ ေမေမ့ရဲ႕ အသံဖိုင္ကို ေရြးေပးလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ႏိႈးစက္နာရီေလးက မနက္တိုင္း ပိက်ိ ပိက်ိ အသံေလးနဲ႔ ႏႈိးေတာ့တယ္၊။ ခခ ကလည္း သိပ္ၿပီးသေဘာက်တာပဲ။

၆. ေမေမ့ရဲ႕ေမြးေန႔မွာ အားလံုးစံုလင္စြာ (အပိုင္း ၁)

ဖိုးပလံလည္း ေရႊပန္းအိုးေလးကို ေမေမ မသိေအာင္ သိမ္းဖြက္ထာရမယ့္ ေနရာစဥ္းစားရပါေတာ့တယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဖိုးပလံအခန္းထဲမွာပဲ ထည့္ထားလိုက္တာ၊ ေမေမက ေလွ်ာ္စရာအ၀တ္အစားေတြ ဖိုးပလံတခန္းလံုး ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္ ရွာေဖြၿပီးယူတတ္တာဆိုေတာ့ ဖိုးပလံ အခန္းထဲပဲထားရင္ သိပ္မၾကာဘူး ေမေမ ျမန္ျမန္ပဲ သိသြားမွာပဲ။ ဖိုးပလံ စိတ္ကူးရလိုက္တာက စတိုခန္းထဲ ထည့္သိမ္းထားဖို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ စတိုခန္းေသာ့ကိုယူၿပီး ေဖေဖမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ထြက္ခဲ့တယ္။ ဖိုးပလံတို႔ စတိုခန္းက အိမ္မႀကီးနဲ႔ တျခားစီ၊ နည္းနည္းေလးလွမ္းတယ္၊ သိပ္အေ၀းႀကီးေတာ့လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ စတိုခန္းထဲေရာက္ အခန္းပတ္လည္ ဖိုးပလံစူးစမ္းတယ္၊ ေနရာလြတ္ကလည္း မက်န္လွေအာင္ ပစၥည္းပစၥယေတြကလည္း ျပည့္ႏွက္ေနတာပဲ၊ သစ္သားျဖတ္စအႀကီးအေသး၊ အတိုအရွည္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီးနဲ႔၊ ဘီရိုပိစိေကြးေလးေတြလည္းရွိတယ္။ ငွက္ေလွာင္အိမ္ႀကီးႀကီးတစ္ခုလည္းေတြ႔ရဲ႕၊  ပန္းအိုးအလြတ္ေတြေရာ၊ ဖိုးပလံငယ္ငယ္ကစီးခဲ့တဲ့ စက္ဘီးနီနီေလးေရာ ျပည့္ေနတာပဲ။ ဖိုးပလံ ေရႊပန္းအိုးေလးကို ဘယ္မွာထားရပါ့မလဲ။

၅. ေမေမ့ ေမြးေန႔အတြက္ ပန္းလက္ေဆာင္ ( အပိုင္း ၂ )

“ငါ့ကိုမ်ား ဘယ္သူလာေႏွာက္ယွက္ရဲသလဲေဟ” ေမးပံုက စိတ္တိုဟန္အျပည့္နဲ႔၊

 “ေရႊအိုးထဲကေမွာ္ပန္းအေၾကာင္း နင္ ငါ့ကို မေန႔က ေျပာခဲ့တယ္ေလမွတ္မိတယ္မဟုတ္လား”
“ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကိုရူးေနတယ္လို႔မ်ား ထင္လို႔လား၊ ၾကည့္ပါလား က်ဳပ္ဦးေႏွာက္ပန္းေရာင္ေလးေတြ၊ သူတို႔အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ ခင္ဗ်ားျမင္ႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔၊ က်ဳပ္ေျပာတာ က်ဳပ္မွတ္မိတာေပါ့” ဖန္ေၾကာင္ကေျဖပါတယ္၊

“ဒီမွာရွင္” ခခ က ဖန္ေၾကာင္ကိုစကားစပါတယ္၊ ဖန္ေၾကာင္က ခခကို ေသခ်ာၾကည့္တယ္၊ ၾကည့္ပံုက ခုနေလာက္ ေဒါသခိုးမေ၀ေတာ့သလိုပဲ၊

“ကၽြန္မတို႔ ေရႊအိုးထဲက ေမွာ္ပန္းေလးလိုခ်င္လို႔ပါ”

“ေဟ .. လိုခ်င္တိုင္းရမတဲ့လား”

၃. မုန္တိုင္းေလေပြ ေမႊ႔ေလေသာ္

ခခ တို႔ ဦးေလး ဦးမိုးႀကီးက ေရႊေရာင္နီလြင္ျပင္မွာေနၾကတယ္၊ ဦးမိုးႀကီးက လယ္သမားႀကီးပါ၊ ဦးမိုးႀကီးရဲ႕မိန္းမအန္တီႏုႏု ကေတာ့ လယ္သမားႀကီးေတြရဲ႕ဇနီးမယားေတြရဲ႕အလုပ္ကိုပဲလုပ္ၾကရတာပဲ၊ ဦးမိုးႀကီးကို ကူညီတယ္၊ ကြ်ဲေတြႏြားေတြအတြက္ အစားအစာ ျပင္ဆင္ေပးမယ္၊ အစားအစာေကြ်းတယ္၊ ႏွစ္ဦးသား တက္ညီလက္ညီအလုပ္လုပ္ၾကပါတယ္၊ ဦးမိုးႀကီးက ခခ ေမေမ မသီတာရဲ႔ အကိုႀကီး၊ ဒီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ခခ က တျခားေနရာေတြကို ေပ်ာ္ပြဲစားမသြားခ်င္ပါဘူးလို႔ဆိုတယ္၊ ဦးမိုးႀကီးဆီ ခဏေလာက္သြားေနခ်င္တယ္တဲ့၊ ဦးမိုးႀကီးက ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္သိပ္မရွိၾကဘူး၊ ဦးမိုးႀကီးတို႔ကလည္း ခခ ကိုေတြ႔ခ်င္ျမင္ခ်င္လွတယ္၊ ခခ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖက ခ်မ္းခ်မ္းသာသာမရွိလို႔ ခခကိုမလႊတ္ခ်င္ၾကဘူးဆိုတာမ်ဳိး မထင္ေစခ်င္ၾကဘူး၊ ခခကလည္း သိပ္ကိုသြားခ်င္ေနေလေတာ့ ေနာက္ဆံုး ခခ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ဦးမိုးႀကီးတို႔ဆီအလည္သြားေနဖို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။

ခခ က အင္မတန္စပ္စပ္စုစုရွိသူေလးဆိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ အေတြ႕အၾကံဳအသစ္မွာ ခုန္ေပါက္ျမဴးတူးေနတာပါပဲ၊ ခခ ေရာက္သြားေတာ့ ဦးမိုးႀကီးတို႔ အိမ္ေလးရယ္ လယ္ကြက္ေတြရယ္ ေတြ႔ရပါၿပီ၊ ဦးမိုးႀကီးက ေျပာျပရွာတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕သစ္လံုးအိမ္ေလးအတြက္ သစ္ေတြကို မိုင္းေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ့ေနရာကေန လွည္းႀကီးနဲ႔ တိုက္ၿပီးသယ္ယူခဲ့တယ္တဲ့၊ အိမ္ေလးက နံရံေလးဘက္ရွိတယ္၊ ၾကမ္းျပင္ရွိမယ္၊ အိမ္ေခါင္မိုးရွိမယ္၊ အခန္းက အားလံုးေပါင္းမွ အဲဒီတစ္ခန္းထဲပဲရွိေနပါတယ္၊

၄. ကဲ ... ယံုၿပီလား

“ဖိုးပလံ၊ ဖိုးပလံ သားဘယ္မွာလဲေဟ့”

“--------------------”

“ဖိုးပလံ ေမေမေခၚတာၾကားလား”

“-----”  “-----”

ဖိုးပလံ အခန္းထဲ အသာေလးပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေမေမက အခန္းထဲ၀င္လာေတာ့တယ္၊

“ေအာ၊ သားက ဒီမွာကိုး၊ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ သားေလးဖိုးပလံ”

ေမေမက ေမးလည္းေမးရင္း ဖိုးပလံရဲ႕ေရွ႕ကိုေရာက္လာပါတယ္။

ဖိုးပလံက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဖိုးပလံေဖေဖရဲ႕ ပုဆိုးတစ္ထည္ျဖန္႔ခင္းၿပီး၊ သူ ငယ္ငယ္ကနားေထာင္ခဲ့တဲ့ ကက္ဆက္ေလးကို တစ္စစီဖြင့္ေနတယ္၊ လက္ထဲမွာ ၀က္အူလွည့္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လွ်က္သား၊ ကက္ဆက္ရဲ႕အဖံုးႏွစ္ခုက ေဘးမွာ၊ အထဲက တိုလီမိုလီပစၥည္းေလးေတြက ျပန္႔က်ဲလို႔ေနတယ္၊ ေမေမအနားေရာက္လာေတာ့ ဖိုးပလံက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔

“ေအာ္ပေရးရွင္း၀င္ေနတာေမေမ” လို႔ ေျဖပါတယ္။

“ဟယ္”

ေမေမ ဘာမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီပစၥည္းအစုအပံုေတြကို ေဖေဖ့ပုဆိုးနဲ႔ပဲ ထုပ္ပိုးၿပီး ကက္ဆက္ျပင္တဲ့ဆိုင္ကို ေဖေဖ ယူသြားရေတာ့တယ္။

၂. စုန္းျဖဴ စုန္းမဲ တစ္ေကာင္ထဲ

ေမာ္စီတို႔ ကားနီေလးအေဂးေျပးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေမာင္းလာၾကပါတယ္၊ ေမာ္စီ့ေမေမ အန္တီေၾကြကေမာင္းတယ္၊ ေမာ္စ့ီေဖေဖက ေဘးက၊ ေမာ္စီရယ္ ဖိုးပလံရယ္က ေနာက္မွာထိုင္ၾကတယ္၊ ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ကီးႏိုကို ဂြမ္းေစာင္ထူပြပြႀကီးနဲ႔ က်စ္ေနေအာင္ ထုပ္ပိုးထားပါတယ္၊ ခ်ာခ်ာကိုေတာ့ ကတ္ဘူးေသးေသးနဲ႔ပဲ ထုတ္ထားတယ္၊ ခ်ာခ်ာေသသြားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ ေမာ္စီတို႔ ရြာမွာရွိတဲ့ ျခံထဲမွာျမွပ္ၾကမယ္တဲ့၊ ခ်ာခ်ာ ေသေသခ်င္းသူတို႔ မအားလို႔ မသြားႏိုင္ၾကေသးဘူး၊ ဒါနဲ႔ ပလစ္စတစ္ဗူးနဲ႔ လုံေအာင္ထုပ္ၿပီး freezer ထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့ၾကတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ကီးႏိုေလးပါ ေသျပန္တယ္၊ ေခြးမေလးကီးႏိုကို ေဆးခန္းက ျပန္ေခၚလာၿပီး လမ္းမွာပဲ ကားေပၚမွာ ေသသြားတယ္လို႔ ေမာ္စီကေျပာျပတယ္၊ ရြာကအိမ္ကိုခ်က္ျခင္းပဲသြားၾကဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ဖိုးပလံ ေမာ္စီတို႔အိမ္ ေရာက္သြားပါတယ္၊ ေမာ္စီဆို မ်က္ႏွာက မျပံဳးႏိုင္ဘူး၊ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုပဲ၊ ဖိုးပလံလည္းလိုက္ခ်င္တာနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို စိတ္မပူဖို႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္၊ အျမဲ စိတ္ေအးလက္ေအးရွိတတ္တဲ့ ေမေမက ေမာ္စီတို႔နဲ႔ သြားမယ္ဆိုတာနဲ႔ စိတ္ခ်တယ္၊ “ေအး ေအး ဘုရားကန္ေတာ့၊ ဂရုစိုက္သြားပါ” လို႔ပဲမွာတယ္၊ ေဖေဖကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာေမးေနတာပဲ၊ ညအိပ္သြားမယ္ဆိုေတာ့ မလႊတ္ခ်င္ဘူး၊ ေမေမ က ေဘးကေနေျပာပါလိမ့္မယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖက “ၿပီးေရာကြာ .. သိပ္မေဆာ့နဲ႔” လို႔ေျပာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ခြင့္ျပဳလိုက္တာပါပဲ။

၁. ေရႊေရာင္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဖြင့္ရတဲ့ကမၻာ

ဖိုးပလံ ဒီေန႔ အိပ္ရာႏိုးလာကတည္းက ဘာကိုေပ်ာ္မွန္းမသိ၊ စိတ္ထဲမွာ မြစိမြစိနဲ႔ ျမဴးေနပါတယ္၊ ညကအိပ္မက္ထဲမွာ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္း ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ဖိုးပလံလက္မွာ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကုိင္ထားတယ္တဲ့၊ အဲဒီေရႊေရာင္ေသာ့ကို ဘယ္မွာဖြင့္ရမွန္းေတာ့မသိဘူး၊ လွလိုက္တဲ့ေသာ့ေလးပဲ၊ ဖိုးပလံရဲ႕ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ျပန္စာေလာက္ရွိတယ္၊ အဲဒီေသာ့ေလးကို မ်က္စိထဲက မထြက္ဘူး၊ မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ကတည္းက ေရႊေရာင္၀င္းေျပာင္ေျပာင္ေတြပဲ ျမင္ေနမိေတာ့တယ္၊ ျပတင္းေပါက္က ခုန္၀င္လာတဲ့ေနေရာင္ေႏြးေႏြးက ေရႊေရာင္တလက္လက္ထေနတယ္၊ ျပတင္းကေနျမင္ေနရတဲ့ မာကလာပင္က သစ္ရြက္စိမ္းေတြေတာင္ ေရႊေရာင္ေတြျဖာေနၾကတယ္၊ ဖိုးပလံရဲ႕ သံပတ္နာရီေလးက “ဖိုးပလံ ထေတာ့၊ ဖိုးပလံထေတာ့” လို႔ ႏႈိးေနၿပီ၊ မနက္ ၇နာရီ တိတိ၊ ဒီအျပာေရာင္နာရီေလးက ေဘာလံုးေလးတစ္လံုးလိုပဲ၊ လံုးလံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလး၊ ဖိုးပလံ ၉ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔တုန္းက ေမေမ ေမထားရီ က ဒီနာရီေလး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာပါ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အသံေတြ အသံဖမ္းထားၿပီး ႏိႈးစက္သံအတြက္ ျပန္ၿပီးသံုးလို႔ရတယ္၊ ေမေမက သူကိုယ္တိုင္ပဲ “ဖိုးပလံထေတာ့ ဖိုးပလံထေတာ့” လို႔ အသံသြင္းၿပီး၊ ေမေမ့အသံကို ငွက္သံအသံစာစာေလးစတိုင္ ေျပာင္းပစ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ႏႈိးစက္အသံမွာ ေမေမ့ရဲ႕ အသံဖိုင္ကို ေရြးေပးလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ႏိႈးစက္နာရီေလးက မနက္တိုင္း ပိက်ိ ပိက်ိ အသံေလးနဲ႔ ႏႈိးေတာ့တယ္၊ ခခ ကလည္း သိပ္ၿပီးသေဘာက်တာပဲ။